மோகமுள்

விழிவாசல் திறந்த‌ பின்
மூச்சின் வெப்பத்தில்
உருகும் ஆசை,
உதடு ரேகைக்குள்
ஒளிந்து விளையாடும்!

திரண்ட நின்மார்பில்
மனம் சாய்த்துத்
துவங்கும் காதல்,

உந்திச்சுழி கூட்டும்
உன்மத்தத்தில்
விரைப்பேறும் என்னம்பு
குறும்போடு நின் குறிபுகும்!

உச்சத்தில் உயிர் முயங்கி
வெளியேறும் உயிரணுக்கள்
நின் பாதகமலங்களில்
சரணடையும்
என்காதல் அர்ப்பணம்!
என்காமம் சமர்ப்பணம்!

மெளனத்தின் பேரோலம்

Image

நேசிப்பவளை மறப்பதும்/மறுப்பதும்
சாத்தியமில்லா ஒன்று,
என் எல்லை எதுவென்று தெரிந்தே
தள்ளிவைத்திருக்கிறாய் …

அமமணமாய் திரியும் உண்மைகளுக்கு
ஆசை ஆசையாய் ஆடை தைக்கிறாய்,
தைத்த ஆடைக்கு என் பெயர் சூட்டியே
அழகும் பார்க்கிறாய் …

சமயங்களில் முறைக்கிறாய்
முன்பின் தெரியாததுபோல் முழிக்கிறாய்
கேட்டால் அன்பை பேராழிக்குள் வைத்து
வழி மறந்தேன் என விழிவிரிய சிரிக்கிறாய் …

பசித்தும் புசிக்க முடியா வலியில் நான் …

உன்னை தூஷிப்பது
என் தொழில்யென சபிக்கிறாய்
உயிர் குடித்து உண்டிப்புணரும்
மிருகமென்கிறாய்

புரிந்துகொள்வ‌தே இல்லையென
புகார் அளிக்கிறாய்
என்ன சொன்னாலும்
மெய்யதிர குதிக்கிறாய் …

என் தரப்பு நியாயங்களை நிராகரிக்கிறாய்
நிதர்சனம் புரியாமலே என்விருப்பத்தை
விஷமென்கிறாய்…

உள்ளதின் உள்காயத்தில்
உன்பெயரெழுதி
நிரந்தரமாய் தண்டிப்பேன்
என மிரட்டுகிறாய்

தள்ளியிருப்பதற்கு
தன்னிலை விளக்கம் கேட்கிறாய்,
ஆனால் என்னிலை விளக்கினால்
குரல்வளை நெரிக்கிறாய் ..

ஆண்டுகள் பலகடந்தாலும்
என் அன்பிற்கு அமிலம்
ஊற்றியே அழிக்கிறாய் ..

என் மொழி புரியாதென்கிறாய்
என் மெளன‌த்தை மொழிபெயர்த்தால்
குய்யோ முறோவென குதிக்கிறாய்…

என்ன சொன்னாலும்
ஏற்புடையதாய் இல்லையென்கிறாய்..

என்செய்வேன் சகி
நான்னென்ன அனுமானா
மார்கிழித்து உன்முகம் காட்ட..

என்னுள் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும்
உன் நினைவுகளை புணர்ந்தபடி
பொழுதைகழிப்பதைவிட
வேறு வழில்லையெனக்கு …

மார்ப்பொடிந்த என் மரக்கிளையில்
வந்தமரும் பறவை(கள்) குறித்து
உவகைகொள்வதும் கவலைகொள்வதும்
நான் மட்டுமே அறிந்தத அந்தரங்கம் ..

என் அன்பே புரியாத உனக்கு
என் ஆழ்மனதின் படிம‌ங்களை
படித்து காட்டமுடியா
இயலாமையில் நான் …

ரகசிய சிநேகிதிக்கு – 1

ஒரு கன்னத்தில் அறைந்தாய்
மறுகன்னத்தைக் காட்டினேன்
மகிழ்ச்சியோடு …
ஒரு கன்னத்தில் முத்தமிட்டாய்
மறுகன்னத்தைக் காட்டினேன்
மறுப்பேதும் சொல்லாமல் …
அன்பே ஆத்திரமோ,
அரவணைக்க “நீதான்டாஎல்லாமே” என்றாய்.
திட்டுக்கள் கெஞ்சல்களாய்,
கெஞ்சல்கள் கொஞ்சல்களாய்,
கொஞ்சல்கள் சில்மிஷங்கள்களாய்
உருமாறி
ஒர் அழகியபுணர்தலில் முடிந்தது.

பிரிவின் பயணம்

எதுவும் மாறவில்லை

பின் இரவில் கசியும்
இன்னிசையில்,

ப‌றிமாறிக்கொண்ட
க‌டைசி முத்தத்தின்
ருசியில்,

மதுக்கோப்பையின்
ஒரு கடைசித் துளியில்,

ஒரு பொன்நிறவு
பொழுதில் நிகழ்ந்த,
புணர்ச்சியின்
உச்சத்தில்முனகிய
மெல்லிசையில்,

என் உயிர் வலித்த
உன்மத்த நிலையில்,

பித்தனைப்போல்
உன் பிம்பம்
தேடி அலைகிறேன்

ம்..ம்..ம்
எதுவுமே மாறவில்லை
மிக அரிதாகவே
நிகழும் நம்
சந்திப்புகள் உட்பட…

ம்..ம்..ம்
நீ வ‌ருவ‌த‌ற்கான‌ எந்த
முகாந்திரமும் தெரிவ‌தாய்
இல்லை.

ஒரு
அர‌வ‌ம‌ற்ற‌ ந‌டுநிசியின்
நில‌வொளியில்,

இல‌க்கில்லாம‌ல்,
திசைய‌றியாம‌ல்
வெறுமையாய் தொட‌ர்கிற‌து
என் ப‌ய‌ணம்
உன் நினைவுகளைச்
சுமந்தபடி.

நிழலான நிஜங்கள்

நிஜம்
ந‌ம‌க்குள் விள‌க்க‌முடியாத
ஒரு உற‌விருப்ப‌‌தும்
நிஜ‌ம்.

அதீத‌மாய் நானுன்னை
நேசித்த‌தும் நிஜ‌ம்
அதை நிஜ‌மென‌ நீ
ந‌ம்ப‌ம‌றுத்த‌தும் நிஜ‌ம்.

விருப்ப‌மில்லாம‌லே
நீயென்னை வீசியெறிந்த‌தும்
நிஜ‌ம்.

நீயும் நீ சார்ந்த‌வைக‌ள்தான்
என் உலகம் என்ப‌தும் நிஜம்,
அவையின்றி சுக‌வீன‌மாய்
நான் இருப்ப‌தும் நிஜ‌ம்.

ந‌ம் உற‌வு முறிந்த‌
ஒரு க‌ருப்பு நாளில்
க‌த‌றிய‌ழுத‌ என் க‌ண்க‌ளில்
உன‌க்கான் ஈர‌ம் இன்னும்
மிச்ச‌மிருப்ப‌தும் நிஜ‌ம்.

நீ வில‌கிச்செல்லும்
ஒவ்வொரு த‌ருண‌மும்
நான் ம‌ர‌ண‌த்தை
நெருங்கிக்கொண்டுருப்ப‌தும்
நிஜ‌ம்.

உயிர் பிரியும்வ‌ரை நியென்
உட‌னிருப்பாய் என‌ நான்
ந‌ம்பிய‌தும் நிஜ‌ம்,
அது பொய்யென என்
உயிர் கிழித்த‌தும் நிஜ‌ம்.

நீ என்னை ஏற்கும்
திருநாள் காணும் வ‌ரை
கால‌ன் அவ‌ன் க‌ர‌ங்க‌ளில்
சிறைப்ப‌ட‌ ம‌றுக்கிற‌த‌டி
என் ம‌ன‌ம்.

எங்கே எனது கவிதை…

ஓர் அந்திமாலைப் பொழுதில்
யாருமில்லா தனிமையில்
நான்…
 
கடற்காற்றும் என்
கண்ணீரும் கதைத்துக்
கொண்டிருக்க…
 
மெல்ல மெல்ல உன்
நினைவுகளோடு நீச்சலடித்துக்
கொண்டிருந்தேன்…
 
எப்பொழுதும் உன்
நினைவாகவே நான்,
எப்பொழுதாவ‌து
நினைப்பாயா நீ…
 
அர்த்தசாம அரட்டை
பேச்சுக்கள்
அன்று…
 
பகிர்ந்து கொள்ள பல‌
இருந்தும் மெள‌ன‌மாய்
இன்று…
 
கருணை கசிந்த‌ விழிக‌ள்
தோழமை தாங்கிய‌ தோள்க‌ள்
பாச‌ம் போதித்த‌ ஸ்ப‌ரிச‌ங்க‌ள்
என…
 
அளப்ப‌ரியா ஆனந்தத்தோடு
அன்று
ஏனோ இழந்தோம்
இன்று…
 
கத்தியின்றி இரத்தமின்றி
யுத்தமொன்று செய்கிறாய்…
 
அனுதினமும்
அன்பை வேண்டி
மல்லுகட்டி நிற்பேனோ
மண்டியிட்டுப் போவேனோ!
 
வாடைக் காற்றுப்பட்டு
வர்ணம் மாறிய‌
வண்ணத்துப்பூச்சி ஒன்று…
 
த‌ன் மொழிகளுக்கு
முகத்திரையிட்டு
மெளன ராகம்
பாடுகிறது…
 
நானோ சொல்லாமலே
விடு பட்டுப்போன‌
என் பிரியங்களுக்கு
இரங்கற்பா இசைத்துக்
கொண்டிருக்கிறேன்…
 
என் சுவாசம் தீரும்
சுப வேளையிலாவது
சொல்லிவிடு…
 
எனக்கான பிரியத்தை
எங்கே வைத்திருந்தாய்
என்று…

கல்லறைப் பூக்கள்

Loneliness
நேற்றுவரை
தென்றலாய் தீண்டிவிட்டு,
இன்று தீயாய் சுடுகிறாய்.
 
நேற்றுவரை
பூவாய் வாசம் தந்துவிட்டு,
இன்று புயலாய் தாக்குகிறாய்.
 
உனை சந்திக்கும்
ஒவ்வொரு முறையும்,
எதையாவது பேசிவிடத்
துடிக்கிறது மனசு.
 
முதல் புள்ளியை தேடியபடி
என் மூச்சுக் காற்று நீளும்முன்பே,
ஆழ்ந்த மெள‌ன‌ம் கொண்டு
என் சிந்தனையை சிறைப்பிடித்து
முத‌ல் புள்ளியை
முற்றுப்புள்ளியாக்கிவிடுகிறாய்.
 
ச‌ண்டையிட‌ வ‌ந்த‌வ‌ன்
ச‌மாதான‌மாய் ம‌ண்டியிட்டுப் போவ‌து,
உன் முன் ம‌ட்டுமே சாத்திய‌ம்.
 
நெஞ்ச‌த்திலே சினேகம் த‌ந்தாய்,
விழிகளிலே காதல் த‌ந்தாய்,
ஸ்ப‌ரிசத்தால் ப‌ர‌வ‌ச‌ம் த‌ந்தாய்,
ஆனால்,வார்த்தைக‌ளில்
வ‌ன்முறை த‌ந்துவிட்டு,
வாச‌ ம‌ல‌ரை நேசிக்க‌ச் சொல்கிறாய்.
 
வில‌கியிருப்ப‌துதான்
உன் விருப்ப‌மென்றால்,
வில‌க‌லுக்கான கார‌ண‌த்தையாவ‌து
சொல்லிவிடு,
விருப்பமாய் நீ வாழவே,
விடைபெறுகிறேன்.
 
வார்த்தைக‌ளில் விள‌ங்காத‌
நம் உற‌வின் நெருக்க‌த்தை
என் க‌விதை ம‌ட்டும்
விள‌க்கிடுமா என்ன‌?